In gevecht met mezelf…

In gevecht met mezelf…

In gevecht met jezelf. In gevecht met je ziekte. In gevecht…

De kerstkaarten hebben plaatsgemaakt voor “sterktekaarten”. De mooie wensen voor 2012 met een hoop gezondheid en liefde zijn over. Liefde is er genoeg. Gezondheid is er veel te weinig. Kanker. Wat een woord! Ik heb altijd een hekel gehad aan het woord. Het is zo hard. Die twee k’s die zo vlak achter elkaar worden uitgesproken. Vreselijk. Om nog maar te zwijgen van wat het woord eigenlijk inhoudt…

Zo’n klein woordje. Eén telefoontje. Ons hele leven staat op zijn kop. Op iedere manier die je je maar indenken kunt.

In plaats van gezellig met mijn moeder te winkelen – wat we toch eigenlijk al niet deden, dus dat doet er eigenlijk niet eens toe – ben ik nu wegwerpschorten, overschoenen, spuugbakjes, pillendoosjes en meer aan het regelen voor mijn moeder. Bij iedere foto die ik nu maak denk ik “mam, wat ben je een klein wijffie”. Ze ziet er zo fragiel uit.

In plaats van samen door de margriet of libelle te bladeren – wat we toch al niet deden, dus dat doet er eigenlijk niet toe – ben ik nu aan het lezen over euthanasieverklaringen. Heb ik – gelukkig samen met manlievv er ook bij – gesprekken met artsen, thuishulp, verpleging en aardige mensen van de thuiszorgwinkel.

Euthanasie

Ik ben egoïstisch; ik wil het niet! Natuurlijk hou ik van mijn moeder; ik wil het dus wel! Het doet er ook niet toe wat ik wil, het gaat tenslotte om mijn moeder, maar wat had ik hier nog heel erg graag heel erg veel langer mee willen wachten.

Eigen leed is altijd erger, dus moet ik me schamen als ik denk “er zijn veel oudere mensen die niet meer willen leven, neem hen dan!”? Nee, ik denk niet dat ik me voor die gedachtengang hoef te schamen, maar tegelijk denk ik dan weer aan de kinderen en andere naasten van die mensen. Dan zitten zij er mee. Dat kan toch ook niet?!

Het maalt maar rond in mijn hoofd, ik blijf maar piekeren.

Maar vandaag had mijn moeder een heel erg goede dag en zei ze “nu is het afgelopen, we gaan er wat moois van maken. We gaan op het einde niet zitten treuren, de tijd die we hebben brengen we wel al grappend en grollend door!”. En ja, dat is het eigenlijk; dat is mijn moeder ten voeten uit en dat deden – en doen we dus gelukkig – weer.

En tussendoor praten we over serieuze zaken; hoe wil ze begraven worden, welke muziek wil ze horen, wie moeten kaarten krijgen? Tussen neus en lippen door vraagt ze of wij wel onze telefoon mee naar boven hebben ’s nachts, want pa gaat niet zo lekker. Hartpatiënt. Zorgt en reddert zich een slag in de rondte. Stress. Rookt teveel. Heeft zijn “spuitje” nodig gehad ’s nachts om hart weer rustig te krijgen en vaten te verwijden. PATS. Ja, da’s waar. Ook nog. Nog een zorg erbij!

Komende week dus ook met de thuiszorg bespreken of er een alarm bij het bed kan komen, want als pa daar ligt moet 1-1-2 gebeld worden, maar ma kan niet (goed/veilig)  zelfstandig lopen om de deuren te openen!

Een lach en een traan, deze periode leert hoe goed ze samen gaan.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *