Eten ♥ Drinken ♥ En meer

Mag ik even?

Mag ik even?

Dank je! Ik zou namelijk graag even een lekker potje klagen en digitaal grienen. Even lekker Hollands zeiken. Gewoon zo’n heerlijke zeurblog waar niemand iets aan heeft en niemand wat mee opschiet. Nou ja, met een beetje geluk schiet ik er wat mee op en ben ik het kwijt aan het eind van mijn schrijfsel.

Wat een rotdag was dit zeg! Gedeeltelijk eigen schuld, gedeeltelijk voorzien en gedeeltelijk onvoorzien.

Gisteren te laat gemaakt. Vanmorgen te vroeg wakker. Dus zo’n heerlijke geengoedemorgenstart. Vervolgens heerlijk rustig op de bank gelegen en niets gedaan. Daar schijn ik de laatste tijd toch wel in uit te blinken. Ouders nog even gezellig op visite, maar geloof dat ik er niet helemaal bij was. Af en toe even lekker geklaagd via twitter en/of forum dat ik er niets van begrijp.

Want laat ik nou altijd gedacht hebben dat als je iets mankeert en je daar een pilletje, poedertje of zalfje voor krijgt dat het dan beter gaat? Nou, niet met die verrekte rotklier dus. Mijn armen lijken met de dag meer lood te bevatten, mijn hoofd is ’s avonds na het eten een grote wattenzak waar niet echt veel fatsoenlijks meer in of uit wil, om over die constante hoge pieptoon in mijn oren nog maar te zwijgen. Ik word er krankjorum van!

Ofwel ik voel me eigenlijk beroerder dan voorheen. Krijg nu te horen dat dat wel kan kloppen en dat dat hoort bij het instellen… lichaam krijgt nu hormonen toegediend en moet hard aan het werk. Maar dit schijnt weer goed te komen. Jaja… heb er even een hard hoofd in mensen! Geloof er even helemaal niets van. Nou ja, laat ik eerlijk blijven ik kan wel af en toe weer lekker onbedaarlijk lachen en mensen in de maling nemen. Maar nu dus even niet.

Moest vanmiddag met dochterlief naar het ziekenhuis (ziet vaak zwart voor de ogen, wankel in de benen, hoofdpijn etc.). Dus ik mee, in een overvolle wachtkamer. Ken je dat? Net nu ik zo in paniek kan raken van te harde geluiden en te veel mensen. En dan op de kinderafdeling met kleine krijsende en huilende peuters en kleuters. Bah! Wat voelde ik me ellendig. Had het liefst mee gaan huilen met die kleintjes. Maar ja, puberdochter had me wel beetje nodig even natuurlijk. Dus maar stoer doen. Briefje meegekregen voor lab, dus nog even bloedprikken. Daarna gauw naar huis.

Toen nog even naar het dorp, want ene muts was vergeten zo’n beveiligingsding uit de laarzen te halen. Kan dat arme kind met dit weer echt niet naar het dorp laten fietsen. Daar maar even een patatje gegeten, kan het schelen… Vervolgens naar huis. Half uurtje zitten en daarna naar school.

Een informatieavond van 19.15 tot 21.00 uur over stageplekken en het examenjaar. Dat is twee uur tussen drukke pubers, pratende ouders en dan verwachten ze nog dat ik oplet en me concentreer ook… Gelukkig kregen we een boekje mee waar alles in stond. Had ik dat eerder geweten had ik bij de hele avond niet aanwezig geweest.

Manlief is niet thuis. Dochterlief ligt inmiddels in bed. En hier zit ik dan. Doodmoe, loodzwaar, piepende oren, betraande wangen, weer pijn in duimgewricht, gejaagd gevoel rond mijn hart en pijn op de borst. Kan nog wel even doorgaan, maar vind dit voor nu en hier wel voldoende. Leuk. Gezellig. Heerlijk avondje. Maar nu even niet!

Voor de mensch die tot hier is gekomen met lezen: hartelijk dank dat ik mijn hart even bij je mocht luchten. Ik moest het gewoon even kwijt en vind mezelf nu gewoon even ronduit zielig. Ik knijp er dus lekker tussenuit en ga even lekker op de bank een potje zitten grienen en proberen nog een pagina te lezen voordat ik mijn bed in ga.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *