Eten ♥ Drinken ♥ En meer

Verdriet?

Verdriet?

Verdriet… wat is verdriet? En welk verdriet is het “ergst”? Welk verdriet doet het meest pijn? Het verdriet van ouders die hun kind verliezen? Het verdriet van een kind dat zijn lievelingsspeeltje verliest? Het verdriet om een verloren liefde? Verdriet om een gedoofde liefde? Verdriet om het verlies van je geliefde? Er zijn zo ontzettend veel soorten verdriet dat ik ze momenteel niet eens kan benoemen.

Waarom ik überhaupt een blog begin over verdriet? Welnu, als ik de statistieken van dit blog bekijk, dan komen hier mensen die via zoekmachines zoeken naar vergeten groenten, maar het meest zie ik mensen hier terechtkomen doordat ze “iets” zoeken met de woorden pijn, verdriet, gedicht, tranen

Ik vond dat een vreemd feit en na het checken van mijn “tags” en “categorieën” heb ik volgens mij niet eens zoveel met verdriet. Of moet ik zeggen had ik niet eens zo veel met verdriet?

Zoals sommigen van jullie misschien weten ben ik ziek waardoor ik o.a. erg emotioneel ben/kan zijn en ben ik veel moe. Onder andere dus, want het houdt natuurlijk veel meer in dan alleen maar dat. Maar dát is nu net even belangrijk in dit gedeelte van verdriet. Want één van de vele ‘verdrietjes’ die een mens kan hebben is zijn eigen ziekzijn en de acceptatie en genezing daarvan. In mijn geval houdt het in dat ik als ongeduldige doos de genezing veel te lang op zich vind laten wachten. De acceptatie was er inmiddels wel.

Besloten werd om de “feestdagen van 2011” maar gewoon een soort van over te slaan danwel met zijn tweeën te beleven. Onderdeel van rust en beter worden was naar vrienden in Frankrijk te gaan. Daar zou ik in de natuur – nog weer wat – beter kunnen worden. Het weerzien met de vrienden was geweldig. De paar dagen natuur waren heerlijk, meer dan. Maar de reis erheen, het obstakel voor mij van Franse taal met mijn “mistige brein” was vele malen vermoeiender dan verwacht (of ingeschat…). De geuren die ik te verwerken kreeg (van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat kook- en etenslucht) deden ook geen goed. Maar hé, niet zeuren, er zijn meer mensen in de wereld (manlievv) en die wil ook wel wat! Zeker met de ‘feestdagen’ is een type als ik misschien niet het meest fijne (kort lontje, moe, aangebrand, opgebrand etc…). De pillen slaan aan en ik probeer meer dan mijn best te doen, maar dat is misschien niet helemaal genoeg, ik weet het niet.

Dan is daar het nieuwe jaar, je belt ouders, schoonouders, kinderen, broers en zussen en wenst iedereen een prachtig, gelukkig, gezond en happy 2012! Je hebt het idee dat 2012 JOUW jaar gaat worden, want slechter dan – het einde van – 2011 kan natuurlijk niet.

Totdat je je moeder belt om te vragen hoe het ging bij de dokter… dat telefoontje zette alles maar dan ook alles op zijn kop! Dinsdag halsoverkop naar huis. Huilende ouders. Donderdag ziekenhuisbezoek. Verdriet. Weer dat woordje verdriet. Dit is verdriet jongens, intens verdriet! Vandaag mijn moeder achtergelaten in het ziekenhuis voor verder onderzoek. In haar hoofd is het mis, goed mis. Vanavond pyama en dergelijke gebracht, te horen gekregen morgen terug te komen, in haar rug is het ook niet goed. Afwachten maar, niet te ver vooruit willen denken, geen conclusies trekken, nuchter en rustig blijven. Ik weet het wel, maar het valt niet mee….

Nu is het mijn beurt te zoeken naar worden als pijn, verdriet, gedicht….



7 thoughts on “Verdriet?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *