WOII

WOII

Gisterenavond gezellig bij mijn schoonouders gegeten. Raar toch, ik vond mijn ouders eigenlijk altijd zo’n beetje van dezelfde leeftijd als mijn schoonouders. Mijn ouders van ’42 en ’43, mijn schoonouders van ’35 en ’37. Dat scheelt maar een paar jaar, die er nu op de huidige leeftijd eigenlijk helemaal niet toe doen. Maar als je dan met beide ouders spreekt over hun jeugd dan merk je pas goed verschil! Helemaal als je dan gaat praten over de Tweede Wereldoorlog.

Want toen we het daar gisterenavond over kregen, bleek het leeftijdsverschil ineens veel groter te zijn.

Mijn ouders wilden nog weleens een grapje maken over het opnieuw gebruiken van een theezakje. Er werd dan steevast gezegd “Ja Sil, wij hebben de oorlog meegemaakt, dan wil je wel zuinig zijn!”. Maar wat waren ze nu helemaal in de oorlog?  Toen de oorlog voorbij was waren mijn ouders 2 en 3 jaar. Die hebben er dus echt niets van meegekregen hoor! Wél van de nasleep natuurlijk, maar daar hebben we het nu even niet over.

Mijn schoonouders daarentegen wel. Mijn schoonmoeder vertelde over de Grüne Polizei, de razzia’s, verborgen radio’s, de angst.

Verzetskrant “De Waarheid” werd onder meer door haar ouders verspreid. En bij haar opa en oma in huis was er een radio gemonteerd in de keukentafel waar ze (opa, vader, oom) heimelijk naast zaten te luisteren naar het nieuws over de oorlog. Op een dag werd er op de deur gebonsd. Haar oma stond doodsangsten uit in de woonkamer met die gasten terwijl haar man, zoon en zwager in de keuken bij de radio zaten… Waarom zij de gordijnen niet hermetisch afgesloten had? Of ze wel wist dat ze op deze manier zichtbaar waren? Of ze maar even mee naar buiten wilde komen om te zien wat ze bedoelden! Ze was blij dat ze mee naar buiten kon, weg van de verborgen radio, en daar zag ze waarom er op haar deur werd gebonkt: de gordijnen stonden op een kiertje waardoor er flink licht naar buiten scheen. Dat kon natuurlijk niet! Na belofte om de boel te sluiten gingen ze weg en kon oma opgelucht adem halen.

Jáááááren later, zelf lang en breed getrouwd, kregen ze kennis aan mensen in Duitsland. Het werden vrienden. Ze gingen daarheen, bleven er eten en het was gezellig. Tot één van de vrienden een “gezellig” muziekje opzette. Mijn schoonouders verstijfden een beetje. De beste man had “gezellige volksmuziek” opgezet. Maar bij de eerste tonen al herkenden mijn schoonouders dit als de muziek die zij van de Duitsers tijdens de oorlog hadden gehoord. Gelukkig werd het bemerkt door de zoon des huizes en werd er een ander muziekje opgezet. Toen zij hier gisterenavond over vertelde kreeg ze een beetje waterige ogen en werd er met terugwerkende kracht weer een beetje niet zo lekker van.

Daarna zijn we maar weer in het heden beland, hebben we gelachen en de avond afgesloten met een heerlijke Irish Coffee!

Meer informatie over WOII



2 thoughts on “WOII”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *